Narrator filmu – Kazik poprzez muzykę dodatkowo podkreśla współczesną wizję świata, w którym brakuje ideałów, a większość ludzi żyje w poczuciu beznadziejności dnia codziennego. Film jest lustrzanym odbiciem zagubienia, poszukiwań i tęsknoty za lepszym jutrem dla młodych ludzi.

"Film o ludziach, którzy szukają swego miejsca w pojebanym świecie" Kazik Staszewski

Bohaterem filmu jest Grześ, chłopak z małego miasteczka, który wychowywał się bez ojca, w cieniu despotycznej Matki. Młodsza siostra Dusia była dla niego zawsze wzorem urody i wszelkich cnót, istotą która powinna otrzymać od życia to co najlepsze. O najmłodszym bracie, upośledzonym psychicznie Bronku zawsze starał się zapomnieć, chociaż to on nauczył go czułości i opiekuńczości. Brak ojca w dzieciństwie wytworzył w nim przekonanie, że od niego zależy los rodziny, i że to on w przyszłości powinien zapewnić jej dobrobyt i bezpieczeństwo. Niestety życie nie stworzyło mu zbyt wielu możliwości do spełnienia tych marzeń.

Po maturze, w poszukiwaniu lepszego życia przyjeżdża do Warszawy. Jego najbliższymi przyjaciółmi stają się trzynastoletnia prostytutka Lusia oraz Gerard, ochroniarz z banku Drobne kradzieże, wymuszenia, włamania, prostytucja, narkotyki, to według nich najprostszy sposób na zarabianie i jako takie życie.

Grześ coraz częściej wysłuchuje od Matki niekończących się pretensji o niezaradność i egoizm. Nie może też pogodzić się z myślą, że jego ukochana siostra wyjdzie za mąż dla pieniędzy za starego Senatora. To powoduje, że jest w stanie podjąć ryzyko akcji mogącej w jednej chwili przynieść mu pieniądze. Okazja trafia się jak na zamówienie, kiedy Gerard zwierza się, że w najbliższym dniu bankowy sejf będzie pełen. Robota łatwa, jak wyjęcie pieniędzy z bankomatu. Potrzebna będzie tylko pomoc Grzesia i jego kumpli.

Napad okazuje się pułapką. Grześ z kolegami zostaje aresztowany. Nikt ich nie broni i nie przyznaje się do współudziału w zajściu. Przeżycia powodują, że nasz bohater zmienia się. Przyznaje się do zaplanowania napadu i do dokonania morderstwa. Kryje swoich kumpli i bierze całą winę na siebie. Traci swą dotychczasową gwałtowność i niecierpliwość, staje się bardziej wyrozumiały wobec bliskich i uduchowiony. Przemiana wewnętrzna Grzesia budzi jednocześnie współczucie i podziw. Zmienia się także jego Matka. Rezygnuje z małostkowych pragnień co do syna i córki i nie wierzy, że mógł on dokonać tej zbrodni. Jej wiara oraz przekonanie o niewinności syna są tak silne, że budzą szacunek w otoczeniu i powodują, że Grześ nie jest już traktowany jak bezwzględny morderca lecz ktoś cierpiący ponad miarę. Ktoś, kto wziął na swoje barki cudze winy, stając się "odkupicielem" dającym nadzieję na to, że świat może być lepszy.